۴۳۰

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بايدشبر جفای خار هجران صبر بلبل بايدشای دل اندر بند زلفش از پريشانی منالمرغ زيرک چون به دام افتد تحمل بايدش...تکيه بر تقوا و دانش در طريقت کافری استراهرو گر صد هنر دارد، توکل بايدش...حضرت حافظخدایا سپاسگزارم بابت این ابیات + نوشته شده در شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۴۰۲ ساعت 17:57 توسط بانوی عشق  |  ۴۳۰...

۴۳۰...

دوش من پیغام کردم سوی تو اِستاره راگفتمش خدمت رسان از من تو آن مهپاره راسجده کردم گفتم این سجده بدان خورشید برکاو به تابش زر کند مر سنگهای خاره راسینهی خود باز کردم زخمها بنمودمشگفتمش از من خبر ده دلبرِ خونخواره راسو به سو گشتم که تا طفلِ دلم خامش شودطفل خسپد چون بجنباند کسی گهواره راطفلِ دل را شیر ده ما را ز گردش وارهانای تو چاره کرده هر دم صد چو من بیچاره راشهرِ وصلت بوده است آخر ز اول جای دلچند داری در غریبی این دلِ آواره را ؟من خمش کردم ولیکن از پی دفعِ خمارساقیِ عشّاق گردان نرگس خماره راحضرت مولانا + نوشته شده در پنجشنبه سوم اسفند ۱۴۰۲ ساعت 21:17 توسط بانوی عشق  |  ۴۳۰...

شاگرد تو میباشم گر کودن و کَژ پوزمتا زان لب خندانت، یک خنده بیاموزمای چشمه آگاهی، شاگرد نمیخواهی؟چه حیله کنم تا من، خود را به تو دردوزم؟باری ز شکاف دَر، برِّ رُخ تو بینمزان آتش دهلیزی، صد شمع برافروزمیک لحظه بری رَختم در راه که عَشّارمیک لحظه رَوی پیشم، یعنی که قَلاووزمگه در گنهم رانی ، گه سوی پشیمانیکژ کن سر و دنبم را من همزه ی مهموزمدر حوبه و در توبه چون ماهیِ بر تابهاین پهلو و آن پهلو بر تابه همیسوزمبر تابه توام گردان این پهلو و آن پهلودر ظلمت شب با تو براقتر از روزمبس کن همه تلوینم در پیشه و اندیشهیک لحظه چو پیروزه یک لحظه چو پیروزمحضرت مولاناعَشّار: باجگیر، راهدارقَلاووز: راهبر و محافظحوبه: حاجت و نیازتلوین: گوناگونی، طلب و دگرگونی + نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم دی ۱۴۰۲ ساعت 0:43 توسط بانوی عشق  |  ۴۳۰...

۴۳۰...

همی گویم و گفتهام بارهابُوَد کیش من، مِهر دلدارهاپرستش به مستی است در کیش مهربروناند زین جرگه هشیارهابه شادی و آسایش و خواب و خورندارند کاری دل افگارهابه جز اشک چشم و به جز داغ دلنباشد به دست گرفتارهاکشیدند در کوی دلدادگانمیان دل و کام، دیوارهاچه فرهادها مرده در کوههاچه حلّاجها رفته بر دارهاچه دارد جهان جز دل و مهر و یار؟مگر توده هایی ز پندارها!ولی راد مردان و وارستگاننبازند هرگز به مُردارهامِهین مهر ورزان که آزادهاندبریزند از دام جان، تارهابه خون خود آغشته و رفتهاندچه گلهای رنگین به جوبارهابهاران که شاباش ریزد سپهربه دامان گلشن ز رگبارهاکشد رخت، سبزه، به هامون و دشتزند بارگَه ،گل، به گلزارهانگارش دهد گلبن جویبارهادر آیینه ی آب، رخسارهارود شاخ گل در بر نیلفربرقصد به صد ناز، گلنارهادَرَد پرده ی غنچه را باد بامهَزار آورد نَغز گفتارهابه آوای نای و به آهنگ چنگخروشد ز سرو و سَمَن، تارهابه یاد خَم ابروی گل رخانبِکِش جام در بزمِ می خوارهاگره را ز راز جهان باز کنکه آسان کند باده، دشوارهاجز افسون و افسانه نَبوَد جهانکه بستند چشم خشایارهابه اندوه آینده خود را مبازکه آینده خوابی است چون پارهافریب جهان را مخور زینهارکه در پای این گل بود خارهاپیاپی بِکِش جام و سرگرم باشبِهِل، گر بگیرند بیکارهاعلامه سید محمد حسین طباطبایی ۴۳۰...

ای عزیز، تو خود هنوز دل خود را ندیدهu202cای جان را کی دیده باشی؟ و چون جان را ندیده باشی خدا را چگونه دیده باشی؟ چون وقت باشد تو را در عالم الرحمن علم القرآن آرند و جمله اسرار الهی در دایره باء بسم الله و یا در میم بسم الله به تو نمایند پس علم بالقلم علم الإنسان مالم یعلم، معلم تو شود. این همه در دل تو منقش شود. دل تو لوح محفوظ شود بل هو قرآن مجید فی لوح محفوظ تو را خود گوید آنچه با روح الامین گفت پس قطرهu202cای از علم لدنی در دهان دل تو چکانند که علم اولین و آخرین بر تو روشن و پیدا گردد... دریغا نمیu202c دانم که چه فهم خواهی کردن ...عینالقضات همدانیتمهیدات + نوشته شده در پنجشنبه سی ام آذر ۱۴۰۲ ساعت 15:8 توسط بانوی عشق  |  ۴۳۰...

پیش از اینَت بیش ازین اندیشهٔ عُشّاق بودمهرورزیّ تو، با ما ، شُهره ی آفاق بودیاد باد آن صحبتِ شبها که با نوشین لبانبحث سِرِّ عشق و ذکر حلقهٔ عُشّاق بودپیش از این کاین سقفِ سبز و طاق مینا بَرکِشندمَنظر چشم مرا ابرویِ جانان طاق بوداز دم صبحِ ازل تا آخر شام ابددوستی و مهر بر یک عهد و یک میثاق بودسایهٔ معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد؟ما به او محتاج بودیم، او به ما مشتاق بودحُسن مَه رویان مجلس گر چه دل میبُرد و دینبحث ما در لطفِ طبع و خوبی اخلاق بودبر در شاهم گدایی نکتهای در کار کردگفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزّاق بودرشتهٔ تسبیح اگر بُگْسست معذورم بداردستم اندر دامن ساقیّ سیمین ساق بوددر شب قدر ار صبوحی کردهام، عیبم مکنسرخوش آمد یار و جامی بر کنار طاق بودشعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خُلددفتر نسرین و گل را زینتِ اوراق بودحضرت حافظ + نوشته شده در جمعه یکم دی ۱۴۰۲ ساعت 20:51 توسط بانوی عشق  |  ۴۳۰...

۴۳۰...

۴۳۰...